Zarządca nieruchomości

pani; Aktea im pomagaÅ‚a. Å?ucya zajrzaÅ‚a parÄ™ razy do izby niewolnic ze zÅ‚oÅ›liwem zadowolnieniem patrzaÅ‚a na upokorzonÄ… sierotÄ™ i oddalaÅ‚a siÄ™ znowu, zawsze podrażniona mocno. Spokój Aktei gniewaÅ‚ jÄ….
— Wywołam w twych oczach łzy, nieznośna dziewczyno — rzekła raz do siebie, odchodząc i powróciła niebawem, stanęła przed dziewczynką, a wyciągnąwszy do niej nogę, którą w błocie naumyślnie zawalała, rzekła tonem rozkazującym:
— Oczyść mi obuwie.
Na bladą twarz Aktei wybiegł rumieniec, oczy jej błysnęły i pociemniały, lecz bunt trwał tym razem niedłużej nad sekundę. Wnet głowę zwiesiła i odparła spokojnie:
— W tej chwili.
Poczem przyklÄ™knÄ…wszy, wÅ‚asnem peplum otarÅ‚a nogi dumnej siostry. Å?ucya rozÅ›miaÅ‚a siÄ™.
— Zwyciężyłam cię — rzekła.
Aktea wróciła zgnębiona do przerwanej roboty.
— Wola twoja, Panie — szeptały jej usta, lecz serce się buntowało i cierpiało bardzo.
Dzień począł nareszcie pochylać się ku zachodowi, Gera się nie zjawiała, do serca dziewczynki zakradał się niepokój. Coraz gorliwiej pracowała, by odegnać dręczące ją myśli. Nareszcie oskubała wszystkie róże.
— Cóż teraz robić będziemy? — zapytała Aktea, lękając się bezczynności.