- Aktea : powieść na tle dziejów rzymskich

Aktea : powieść na tle dziejów rzymskich - strona 6

był zresztą o nią, czuwała nad dzieckiem tak zacna niewiasta, jak jego siostra. Mniej wszakże spokojną była o dziewczę Walerya: widziała ona budzące się w maleńkiem serduszku �?ucyi skłonności, które ją trwogą przejmowały; trzymała je w tajemnicy, przed obcymi; przed własnemi dziećmi nie mówiła nigdy o wadach córki Marcelusa, ujmowała się za nią, ilekroć coś złego ktoś o niej powiedział. Wprawdzie z bratem chciała nieraz pomówić o tem, co ją niepokoiło, lecz ilekroć przy nim imię córki wspomniała, brał zawsze obie jej ręce w swe dłonie i mówił: "Oddałem ci ją w opiekę, ufam ci, czyń co chcesz, nie mam czasu o sprawach domowych myśleć". Walerya zdwajała baczność w czuwaniu nad dziewczynką, przestróg nie szczędziła, prawie nigdy nie spuszczała jej z oka, lecz wszystko to nie zmieniało �?ucyi: była ona upartą, dumną i zarozumiałą, złośliwą i samolubną; niewolnice, ulegając jej we wszystkiem, schlebiając na każdym kroku, rozwijały jeszcze te smutne wady. Dziewczynka skończyła lat czternaście i Walerya przyznać musiała ze smutkiem, iż nic się w �?ucyi ku lepszemu nie odmieniło, a ku gorszemu wiele, nie traciła wszakże jeszcze nadziei. Jeden ze starych przyjaciół jej męża, były trybun Decyusz, mawiał jej zawsze: "Kto pilnie i z miłością sieje, próżno nigdy nie sieje; wcześniej, czy później ziarno plon wyda". Tym słowom Mała.
Był to dzień duszny, gorący, taki upalny, o jakim mieszkańcy północnej i środkowej Europy pojęcia nie mają. Zmęczona nim Aktea namówiła

« strona 5 strona 7 »