- Aktea : powieść na tle dziejów rzymskich

Aktea : powieść na tle dziejów rzymskich - strona 55

Walerya obudziła się ciężko chora, za słabe miała siły na tak mocne wrażenia, jakie wczoraj przeżyła, przywołała Gerę do łoża i rzekła do niej:
— Zdaje mi się, że ostatnia chwila zbliża się dla mnie, powierzam twej pieczy Akteę. Zbyt młodą była, abym mogła jej odkryć tajemnicę naszej wiary, ty to uczynisz. Chcę, żeby była chrześcijanką; przyrzeknij mi, że utorujesz jej drogę, do nawrócenia.
— Utoruję z łatwością — odparła Gera — w sercu tego dziecka tleją wszystkie cnoty chrześcijańskie, umieraj spokojna o córkę.
Nazajutrz rozległa się wieść, że siostra Marcelusa Petroniusza zmarła nagle. Wśród koła znajomych i przyjaciół oczekiwano wspaniałego pogrzebu, a potem okazalszej jeszcze uczty żałobnej. �?ucya wybrała natychmiast z pomiędzy matron rzymskich niejaką Sabinę, wdowę bezdzietną, żeby jej zastąpiła miejsce ciotki. Była to kobieta światowa, niczem nie podobna do cnotliwej i poważnej Waleryi. Sabina z radością przyjęła propozycyę, którą w istocie sama nasunęła córce Marcelusa. tłómacząc jej, iż za młodą jest, aby mogła się obejść bez opieki. Światowej niewieście uśmiechało się życie w domu możnej patrycyuszki. Zanim jeszcze wyniesiono zwłoki zmarłej z domu Petroniusza, już sprowadziła się do niego i rozgościła w paru pokojach zajmowanych przez nieboszczkę. Nazajutrz miał się odbyć pogrzeb, po którym �?ucya i Sabina miały zaprosić życzliwych przyjaciół na wieczerzę. �?ucya kazała niewolnicom przygotować

« strona 54 strona 56 »