- Aktea : powieść na tle dziejów rzymskich

Aktea : powieść na tle dziejów rzymskich - strona 53

a obok tej radości świeciła z ócz jego wielka dobroć, w której największy wróg mógł wyczytać dla siebie przebaczenie; skazany zdawał się mówić do przypatrujących się mu ciekawie tłumów: "żałuję was, "

Walerya mimo to drżała, jak listek osiny, kolana jej zginały się, siłą woli wstrzymywała się, aby nie uderzyć czołem, przed tym białym starcem, aby nie zawołać: "Pobłogosław mi, ojcze. " Otrząsnąwszy się z omdlenia, patrzyła z zachwytem w piękne oblicze męża świętego, aż on spostrzegł ją w końcu i widocznie wyczytał uczucia jej serca, gdyż w tę stronę ramiona wyciągnął, coś szeptać się zdawał, modlić, błogosławić. Ona stów nie słyszała, lecz była pewną, iż mówi: "Panie, bądź przy niej zawsze i wszędzie, wzmocnij ją, czuwaj nad nią. "
I ogarnął ją dziwny pokój i drżeć przestała.
Przeciwnych uczuć doznała w tej samej chwilii �?ucya; jakiś strach nieznany zbudził się w jej duszy; pełen słodyczy i powagi wzrok męczennika mieszał ją, czuła w nim siłę, której się bała, bo nie pojmowała, skąd czerpie ten nędzarz, według niej, ową powagę, ową moc, które pozwalają mu tak obojętnie czekać nierównej walki.

Naraz straszliwy ryk wstrząsnął ścianami cyrku, na arenę wypadły dwa lwy, z paszczami rozwartemi i stanąwszy naprzeciw skazanego, wzrokiem się z nim zmierzyły i starzec zwyciężył: spokój jego poskromił ich gniew, głosy królów zwierząt umilkły. Trwoga wzmogła się w sercu �?ucyi.

« strona 52 strona 54 »