- Aktea : powieść na tle dziejów rzymskich

Aktea : powieść na tle dziejów rzymskich - strona 51

— W twoje ręce, Panie, dusze nasze oddajemy — mówiły jednocześnie, bądź wola Twoja, Panie.
Poczem powstały i rzuciły się sobie w objęcia, długi i serdeczny uścisk je złączył.
— Tam się spotkamy — rzekła jedna, podnosząc palec w górę.
— Wierzę — odparła druga.
Widzowie zdawali się być wzruszeni; cisza wielka panowała w około, Walerya oraz jeszcze kilka innych kobiet — zasłoniło dłońmi twarze... czy płakały, tego nikt nie wiedział; nawet zwierzęta zdawały się być zaniepokojone: tygrys, mrucząc, okrążał te dwie skazane tak młodo na śmierć, zdawał się namyślać, czy im krzywdę zrobić; pantera ognistemi spojrzeniami po tłumach wodziła, jakby wolała stamtąd ofiarę zdobyć.. Lecz z galeryi i lóż nikt ku niej nie schodził, a głód domagał się swoich praw; więc nagle skoczyła ku siostrom jeszcze splecionym uściskiem i drapieżne swe łapy o ramię jednej oparła; po białej szyi dziewczyny potoczył się sznur korali; poczuł krew tygrys i rzucił się kul drugiej ofierze; tłum począł klaskać i wrzaskiem podbudzać zwierzęta. Sekunda nie upłynęła, a dwa ostatnie westchnienia uleciały z ust skazanych. Walerya spojrzała na arenę i bladość trupia powlokła jej twarz, zdawała się być blizką omdlenia. �?ucya zlękła się, aby jej cezar nie posądził o sprzyjanie chrześcijanom, więc poczęła trzeźwić ciotkę, szepcąc jej do ucha:
— Zapanuj nad sobą, patrzą na nas.

« strona 50 strona 52 »