Angielski poznań

Walerya poczęła szybko się ubierać, niebawem przestąpiła próg sypialni brata.
— Jedną nowinę mamy ci obaj zwiastować — odezwał się Marcelus, wskazując jej krzesło. — W tej chwili wyszedł z domu mego poseł cezara, który rozkaz jego nam przyniósł. Trajan przeciw Partom się wybiera, obaj z twoim synem mamy mu towarzyszyć.
Walerya blada usunęła się na krzesło.
— W takiej chwili zostaniemy bez opieki — szepnęła.
— Jakaż to chwila? — zapytali razem Wicyniusz i Marcelus.
— Podobno Trajan wydał rozporządzenie, aby prześladowano chrześcijan — odparła.
Petroniusz ruszył ramionami.
— Cóż nas to obchodzić może — rzekł obojętnie — gotów jestem przysiądz, że nie ma ani jednego chrześcijanina w mym domu; gromowładny Jowisz, stojący wśród jego dziedzińca, strzeże go od występnych.
Walerya pochyliła czoło.
— Nazywasz ich występnymi, bracie? — spytała. Na czole Petroniusza ukazała się zmarszczka
podłużna.
— Są nieposłuszni cezarowi, a zatem występni — odparł z odcieniem niecierpliwości w głosie przecież nie trzymasz z nimi, Waleryo? Radzę ci,. nie odzywaj się w ten sposób... Jeśli cezar nakazał prześladowanie chrześcian, to liczba szpiegów po-