Grzejniki elektryczne

zajęty był w tej chwili siostrzenicą. Pewnym był, że mała zawstydzi się i uciecze z sali lub ucieszy się i z tryumfem spojrzawszy po wszystkich, uwieńczy bohatera; czekał niecierpliwie, jak postąpi dziewczynka, czekali wszyscy.
Młode dziewczę mierzyło tymczasem przez długą chwilę gniewnym wzrokiem klęczącego u jej stóp Scypiona i przypatrywało mu się w milczeniu... Wreszcie Aktea rzekła:
— Nie ten, który pierwszy dobiegł do mety, z rąk moich wieniec otrzyma — zaczęła poważnie — lecz ten, który ma w piersiach litościwe serce... Nie ten, który dla sławy gotów zdruzgotać maluczkich i słabych, lecz ten, który zrzeka się sławy, gdy ona innych kosztować ma za drogo.
To rzekłszy, podniosła czoło, wzrokiem obiegła stół, otoczony biesiadującymi i zatrzymawszy go na współzawodniku Scypiona, dodała:
— Zbliż się, Warrusie, mój wieniec tylko twoje skronie ozdobi.
Warrus z uśmiechem postąpił do dziecka i zadawalniając je, klęknął przed nim. Aktea ściągnęła z ramion zieloną girlandę, splotła ją i ustroiła nią czoło młodzieńca, uznanego przez nią za bohatera dnia.
Scypion podniósł się ponury, wino szumiało mu w głowie, obelga paliła go.
— Przysięgam na Jowisza, Warrusie, że ja ci ten wieniec wydrę kiedyś — rzekł przez zaciśnięte zęby i opuścił salę biesiadną.