Fasady

— Moje nie zna, co trwoga — rzekÅ‚a Å?ucya wynioÅ›le.
— A cóż to będzie za przedstawienie? — poczęły pytać inne dziewczęta.
— Na żądanie ludu, skazani na śmierć chrześcijanie wystąpią w tym dniu w cyrku i walczyć będą z dzikiemi zwierzętami.
Kilka kobiet wykrzyknęło ze zgrozą i twarz ukryło w dłoniach.
— Więc łagodny Trajan ma zamiar naśladować okrutnych poprzedników swoich? — z odcieniem smutku w głosie odezwała się jasnowłosa siostra Kajusa, Niną zwana.
— Cezar jest panem ludu, lecz czÄ™sto też jego niewolnikiem — odparÅ‚ Kajus. — PeÅ‚na przesÄ…dów sekta powstaÅ‚a na ziemi judejskiej, szerzy siÄ™ coraz bardziej w paÅ„stwie Rzymskiem; Pliniusz mÅ‚odszy, gubernator Bitynii, donosiÅ‚, iż chrzeÅ›cijanie przestajÄ… siÄ™ kryć ze swymi obrzÄ™dami, że czÄ™sto jawnie je odprawiajÄ…, lud woÅ‚a: "Åšmierć NazareÅ„czykom. " Cezar lÄ™ka siÄ™ wzburzenia, gdyż pokój miÅ‚uje, wiÄ™c obiecaÅ‚ ludowi igrzyska, przypominajÄ…ce czasy Nerona.Å?ucya podniosÅ‚a na mówiÄ…cego wzrok bÅ‚yszczÄ…cy ponurym blaskiem.
— Możesz być pewnym, Kajusie, iż nie zemdleję na tem przedstawieniu — rzekła.
— Jeśli zemdlejesz, ratować cię będę, pani — odparł Kajus — gdyż i ja owych igrzysk nie opuszczę.
O parę kroków dalej, w alei, którą tworzyły smutne cyprysy, przechadzało się kilku poważnych