Odchudzanie

kwiatów unosiła się w powietrzu, gdyż wszyscy niemal goście różane lub liliowe wieńce mieli na skroniach. Na miejscu najwyższem w złocistem krześle siedział Trajan i okiem zadowolenia wodził do okoła; potem wziąwszy puhar w dłoń i podniósłszy go zwolna w górę, rzekł:
— Na cześć zwycięzców wychylam tą czarę. Wylawszy, jak zwyczaj kazał, część złotego
płynu na posadzkę, aby bogowie rzymscy nie pomówili go, iż nie dzieli się z nimi darami, jakie ma z ich łaski, zbliżył kielich do ust, a za jego przykładem inni toż samo uczynili.
Pod ścianami sali biesiadniczej stał tłum kobiet i mężczyzn, strojnych w kwiaty, złoto i kosztowne materye; niższe oni wszakże zajmowali miejsce w społeczeństwie rzymskiem, gdyż byli to różni artyści, fleciści, śpiewacy, improwizatorowie i tancerze; ci czekali wezwania cezara, aby popisać się ze swymi talentami, a potem, gdy dostojni goście od stołu odejdą, mieli się pożywić pozostałemi po nich resztkami. Właśnie cezar przypomniał ich sobie i zwrócił się ku nim; chciał, by jeden z poetów uczcił pochwalnym wierszem pogromców Daków. Wtem spostrzegł Petroniusa z córką i siostrą, uśmiechnął się łaskawie i rzekł:
— Bądź pozdrowion, Marcelusie, przedstaw mi córkę i siostrę, a potem zasiądźcie przy stole moim, jak przyjaciele wśród przyjaciół.
Petronius speÅ‚niÅ‚ rozkaz cezara. Å?ucya przyklÄ™kÅ‚a u stóp tronu, a Trajan, spojrzawszy na dziewczÄ™, któremu bogowie urody poskÄ…pili, rzekÅ‚: