- Aktea : powieść na tle dziejów rzymskich

Aktea : powieść na tle dziejów rzymskich - strona 23

ścierał wspaniale skrzydła. Głuchy szum, świadczący, iż wojska nadciągają, dochodził zdala. �?ucya powstała i ciekawe spojrzenia posłała w dal, lecz prócz szarych obłoków kurzawy nic dojrzeć nie mogła; obłoki te potwierdzały wszakże, że rycerze jadą, więc serce jej biło niespokojnie i w stojącej pozycyi wyczekiwała bohaterów dnia. Nareszcie wyłonił się orszak, powiały proporce, błysnęły orły, zarżały rumaki, zagrały trąby i rogi rzymskie, zbroje i tarcze rycerzy zaświeciły. W pierwszym szeregu jechał główny wódz wyprawy, w hełmie, wieńcem laurowym ozdobionym, obok niego dwóch trybunów. Wszyscy trzej w stal byli okuci, z ramion spływały im płaszcze purpurowe, za nimi, w zwykłym porządku, postępował zwycięski legion. Legioniści szli szeregami, w każdym szeregu znajdowało się 60 żołnierzy, których dwóch centuryonów (kapitanów) prowadziło; młodsi szli w pierwszym szeregu, potem coraz starsi. Każdy szereg dążył w pewnem oddaleniu od drugiego, a było ich aż piętnaście. Na skrzydłach piechoty jechała konnica, tę prowadzili prefekci; za wojskami rzymskiemi, szły wojska sprzymierzonych narodów, więc Bretoni, Hiszpanie, Gallowie, a za tymi różni rzemieślnicy potrzebni na wojnie, jak kowale, cieśle i t. d., na końcu szła muzyka.
— Niech żyją zwycięzcy! — wrzasnął tłum.
— Niech żyją! — powtarzali za pospólstwem możni.
— Niech żyją! — odzywały się stąd i zowąd słabe głosy niewieście, dobywające się z lektyk i rydwanów.

« strona 22 strona 24 »