- Aktea : powieść na tle dziejów rzymskich

Aktea : powieść na tle dziejów rzymskich - strona 19

wygodnych stołków i stołeczków pod nogi uzupełniały umeblowanie.
Siadłszy przed zwierciadłem, �?ucya przykładała kolejno do twarzy suknie podawane jej przez niewolnice i niecierpliwiła się, że ciotka nie nadchodzi; co chwila też gniewała się na którąkolwiek z dziewcząt. Właśnie Walerya wchodziła na taras, gdy usłyszała krzyk bolesny w pokoju bratanki, zlękła się i przyspieszyła kroku.
— Co się tutaj stało? — zapytała zdziwiona, gdyż nie zobaczyła nic takiego, coby tłómaczyło ów krzyk, jedynie zauważyła to, że niewolnice mają twarze przestraszone, a �?ucya jest mocno zagniewaną.
— Co się tutaj stało, słyszałam krzyk? — powtórzyła łagodnie, zbliżywszy się do jedynaczki Marcelusa.
— Gdybyś była nie tak długo pieściła się z nieznośnemi twemi dziećmi, ciotko, nic nie byłoby się stało — odparła ponuro �?ucya. — Zniecierpliwiłam się czekaniem i zemściłam się na najniezgrabniejszej z moich niewolnic, inne zaś wygnałam. Te dwie tylko coś warte. — Tu wzrokiem wskazała stojące za nią dziewczęta. — Przywołaj Zarę, Dydono — dodała.
Czarnowłosa Fenicyanka ruszyła poważnie z miejsca, a �?ucya zwróciła się do ciotki.
— Skaleczyłam ją w gniewie — rzekła niedbaje — umiesz rany leczyć, obejrzyj jej rękę.
— Więc aż do tego doszło? — spytała tonem surowym Walerya.

« strona 18 strona 20 »