Aktea : powieść na tle dziejów rzymskich - strona 11
ze stajni; Wicyniusz, jeśli zechce, może nam za woźnicę służyć, lecz co do Aktei, ta stanowczo w domu zostanie...
Dzieci spojrzaÅ‚y niespokojnie na matkÄ™, miaÅ‚y wszakże jeszcze nadziejÄ™, że odmówi Å?ucyi. Lecz Walerya odparÅ‚a:
— Jeśli taką jest wola ojca twego, spełnię ją niezawodnie, lecz pójdę go zapytać, czemu sam nie zabierze cię z sobą.
To rzekÅ‚szy, podążyÅ‚a ku domowi, a po niej Å?ucya zaraz spuÅ›ciÅ‚a
www.barline.eu
Pestycydy - Zagadki
altanÄ™.
— Nienawidzę, nienawidzę jej — szepnęła przez zaciśnięte zęby Aktea i drobne piąstki z gniewem zacisnęła.
Gera spojrzała na nią ze smutkiem.
— Ufam, iż zacna twoja matka, odmieni twe serce — rzekła, — złe uczucia w niem kiełkują.
Aktea rzuciła się na darniowe siedzenie i szlochać poczęła; Wicyniusz stał zdala, ponury i milczący; nie umiał siostry pocieszać, on także był rozżalony.
— Dlaczego matka zawsze pierwszeÅ„stwo oddaje Å?ucyi przed nami? — pytaÅ‚ siebie i burza wrzaÅ‚a mu w sercu.
MÅ‚ody niewolnik odsunÄ…Å‚ z uszanowaniem przed Å?ucyÄ… i WaleryÄ… kotarÄ™, kryjÄ…cÄ… wejÅ›cie do sypialni swego pana. Bogato siÄ™ ta komnata przedstawiaÅ‚a, posadzka byÅ‚a w niej mozaikowa, Å›ciany z biaÅ‚ego marmuru, ozdobione malowaniem, wyobrażajÄ…cem jaskrawe ptaki, w rogach pokoju staÅ‚y wykute ze spiżu popiersia przodków Marcelusa. On
Dzieci spojrzaÅ‚y niespokojnie na matkÄ™, miaÅ‚y wszakże jeszcze nadziejÄ™, że odmówi Å?ucyi. Lecz Walerya odparÅ‚a:
— Jeśli taką jest wola ojca twego, spełnię ją niezawodnie, lecz pójdę go zapytać, czemu sam nie zabierze cię z sobą.
To rzekÅ‚szy, podążyÅ‚a ku domowi, a po niej Å?ucya zaraz spuÅ›ciÅ‚a
Darmowa reklama:
Ubranka dla niemowlÄ…t
Podzielasz nasze zainteresowania? Zobacz Ubranka dla niemowlÄ…t - licza siÄ™ najlepsi.www.barline.eu
Pestycydy - Zagadki
— Nienawidzę, nienawidzę jej — szepnęła przez zaciśnięte zęby Aktea i drobne piąstki z gniewem zacisnęła.
Gera spojrzała na nią ze smutkiem.
— Ufam, iż zacna twoja matka, odmieni twe serce — rzekła, — złe uczucia w niem kiełkują.
Aktea rzuciła się na darniowe siedzenie i szlochać poczęła; Wicyniusz stał zdala, ponury i milczący; nie umiał siostry pocieszać, on także był rozżalony.
— Dlaczego matka zawsze pierwszeÅ„stwo oddaje Å?ucyi przed nami? — pytaÅ‚ siebie i burza wrzaÅ‚a mu w sercu.
MÅ‚ody niewolnik odsunÄ…Å‚ z uszanowaniem przed Å?ucyÄ… i WaleryÄ… kotarÄ™, kryjÄ…cÄ… wejÅ›cie do sypialni swego pana. Bogato siÄ™ ta komnata przedstawiaÅ‚a, posadzka byÅ‚a w niej mozaikowa, Å›ciany z biaÅ‚ego marmuru, ozdobione malowaniem, wyobrażajÄ…cem jaskrawe ptaki, w rogach pokoju staÅ‚y wykute ze spiżu popiersia przodków Marcelusa. On
Oznaczenia: Ubranka dla niemowlÄ…t