Peszle

się u portu, może się pobawić, wycierając półmiski cynowe i ustawiając ławy karczemne. Smutne zakończenie, reflexje o nieochybnej śmierci, wzięte z xiędza Baki i t. p.
Jeśli romans ma się kończyć wesoło, ostatni rozdział będzie obrazem domowego szczęścia bohatera i bohaterki. Niezawadzi otoczyć ich mnóstwem dzieci; dowiedziona bowiem rzecz, że dzieci dowodzą i przywiązanie i szczęśliwe pożycie małżonków. Oboje państwo rumiano i czerstwo się prezentują, jejmość wesoła gładzi męża pod brodę, jegomość ma minę jakby w czepku lub spodnicy chodził, i rad był temu niewymownie. Stary sługa dozwala sobie żarcików z paniczami. Koniec.
Ale dla czegożby, gdyśmy już doszli do takiego stopnia doskonałości w pisa-