Metki

[1145] Zabył języka i pod płaszcz się schował,
A każdy z żeglarzy po nim mógł deptać.
Tak też i ciebie i groźną twą gębę
Z małej chmureczki poskromi straszliwa
Burza i głośne twe krzyki uciszy.

TEUKR.
[1150] Ja widział zaś męża strasznej głupoty,
Nad bliźnich nieszczęściem podle się pastwił.
Obaczył go inny do mnie podobny
I ducha równego co rzekł do niego:
Człowiecze umarłych krzywdzić zaniechaj.
[1155] Bo jeśli skrzywdzisz, nie wyjdziesz ztąd cały!
Przestrogę dał taką nierozumnemu.
A widzę jego... Jest nim nie kto inny.
Jak ty! rozumiesz? W zagadkach czy prawię?

MENELAOS.
Odchodzę. — Wstyd dla mnie, gdyby kto słyszał,
[1160] Słowami tam karać, czynnie gdzie można!
(wychodzi w gniewie)

TEUKR.
Odejdź — bo słuchać i dla mnie sromota,
Gdy puste słowa wygłasza mąż głupi.

CHÓR.
Wybuchnie gwałtowny i wielki spór.
Więc Teukrze, jak możesz, się spiesz.
[1165] I szybko odszukaj nam miejsce dla zwłok,