Sauny producent

Antigony powstać mogła Ismena i mogły odgrywać się sceny, między siostrą a siostrą, między Kreontem i Antigoną, między Kreontem i Ismeną, między Kreontem i synem Haemonem. Albowiem z uwagi spuszczać nie należy, że tragedje były pisane dla grania a nie dla czytania.
Nie na tem koniec ulepszeniom. Sofokles jeszcze poszedł dalej. Aeschyl jest twórcą tragedji, a Sofokles jej oswobodzicielem. Albowiem pierwszy powiązał trzy tragedje ze sobą na zasadzie praw moralnych, istniejących w społeczeństwie, przedstawiając w pierwszej z nich przewinienie, w drugiej odwet, a w trzeciej pogodzenie naruszonego porządku moralnego. Myśli te zasadnicze osnuwał na jednym mycie, w którym przejawiały się owe trzy fazy. Do takiego wniosku dochodzimy na zasadzie zachowanej nam trylogii Oresteji i trylogiach, z których pozostały nam tytuły. A lubo owe trzy chwile rozwoju przedstawiał Aeschyl w trzech oddzielnych tragedjach, stanowiących każda jedną całość, to jednak ze stanowiska górującej myśli etycznej, te tragedje należy uważać za trzy wielkie- akty jednej wielkiej tragedji. Sofokles przeciął ten węzeł wzajemnych stosunków, wyzwolił każdą tragedją i postawił ją jako samodzielną, zaokrągloną całość. Ze stanowiska więc dawnej trylogii patrząc, powiedzieć możemy, że przeniósł punkt ciężkości do ostatniej trzeciej tragedji, w której przewinienie, dawniej przedstawione w osobnej tragedji, zawarte było jako moment upłyniony, a odwet z pogodzeniem stanowiły oś główną, około której czynność się obracała. Odtąd tra-