żłobek Wilanów

Ubytek zaś długości pieśni wynagradza powiększeniem liczby choreutów. z 12 na 15, przez co mógł urozmaicić wykonywane na orkiestrze figury i tany i wzmocnić siłę śpiewu, ginącego często wśród muzyki. Musiało się to spodobać i okazać praktycznem, skoro Aeschyl w późniejszych swoich tragedjach poszedł za przykładem Sofoklesa.
Od czasów Aeschyla wszystkie role rozdzielone były między dwóch aktorów, tak że przychodziło jednemu wyuczyć się ról kilku, niekiedy 3 lub 4 ról rozmaitych, odegrać je i przynajmniej 3 do 4 razy się przebierać. Ważniejszą jeszcze, że trudno było jednej osobie utrzymać charakter ról różnych. Z temi okolicznościami także autor dramatu powinien się był liczyć. Ulgę wielką zaprowadził Sofokles, przybrawszy aktora trzeciego, która to liczba odtąd stała się prawidłową; rzadko kiedy występował czwarty.
W dalsze szczegóły wchodzić a mianowicie rozpatrzeć dogodności, jakie sprawiła ta nowość, należy do ścisłej monografii; nadmieniam tylko, że odtąd dialog nabrał więcej urozmaicenia i żywości. Przez wydzielenie ról podrzędnych dla aktora trzeciego, pierwsi dwaj uzyskali więcej swobody, a także role trzecie przybrały więcej' samodzielności. Przez to wygrała tragedja cała. Albowiem u Aeschyla dwa główne charaktery nie tylko odpychały się. ale, że tak powiem, odbijały się od siebie. Przez ujęcie ciężaru grającym, pisarz mógł wprowadzić czynniki drugorzędne, rzucające światło i cień z różnych stron na charakter ról głównych. Tym tylko sposobem w Antigonie, obok