Mini koparko ładowarki

przygotowuje ich do zrozumienia przedstawienia, u Aeschyla w samej rzeczy związany jest z akcyą dramatyczną, ale wypowiedziany jest w monologu, rzadko, jak w Prometeuszu, w dialogu. Sofokles używa konsekwentnie dialogu i w żwawej rozmowie wyjaśnia stan rzeczy, od której tragedja się rozpoczyna.
Przed Aeschylem dramat był głównie lirycznym; treść dramatu zawierały pieśni chóru. Aeschyl przeniósł punkt ciężkości do dialogu i dał mu główne znaczenie. Dla tego potrzeba było dodać drugiego aktora; albowiem przed nim czynność odbywała się między jednym aktorem i chórem. Z tych powodów pieśni chóru koniecznie musiał skrócić; zawsze jednak znaczne zabierały miejsce. Sofokles w większej mierze ujął miejsca chórowi na korzyść dialogu. Ogólne jednak, mojem zdaniem, zadanie chóru pozostało niezmienione; pieśni, jak dawniej, służyły do chwilowego wstrzymania akcyi, do wskazówek na moralne znaczenie tragedji, do zastanowienia się i wytchnienia dla znużonych uwagą słuchaczy. Zewnętrzną stronę pomijamy, jak zmianę dekoracyi, co rzadko bywa, i przebrania się aktorów, co częściej. Różnicę chyba jedną znaleźć można, że u Aeschyla pieśni zawierają głównie wyłożenie ogólnych zasad moralnych i, co zatem idzie, udzielenie nauk i wspaniałe modlitwy. Sofokles pieśni ściślej powiązał z przedstawionym przedmiotem, co naturalnie nie wyklucza udzielenia ogólnych uwag. Prócz tego używa pieśni treści radosnej, pomieszczonej dla kontrastu na tem miejscu, od którego poczyna się katastrofa.