śniegowce

tragedji. Ztąd przeszły do zbieraczy anegdot, jakimi był między innymi Peripatetyk Satyr, a potem rozpowszechniały się plotki w literaturze.
O śmierci Sofoklesa także rozmaite chodziły wieści. Jedni mówią, że się udawił winogronem; inni, że głośno czytając Antigonę, ducha wyzionął; inni, że usłyszawszy, iż ogłaszają go zwycięzcą, z radości życia dokonał. Najprawdziwszą będzie, że umarł ze starości, bez cierpień, jak świadczy Frynich. Pochowano zwłoki w grobie familijnym, znajdującym się zewnątrz miasta na drodze wiodącej do Dekeleji, niezawodnie w gminie ojczystej Kolonie. Ziomkowie stawiali mu pomniki; statua jedna stała w teatrze, a dzieła, czterdzieści lat po jego śmierci zebrane, złożono w archiwum państwa.
Zasługi Sofoklesa na polu dramatycznem znaczne. Przyznane przez starożytnych krytyków, którzy jeden hymn pochwalny na cześć jego śpiewają, wyświetlone prawie we wszystkich europejskich literaturach, w jednej tylko polskiej literaturze czekają na męża. któryby na zasadzie własnych studjów i spostrzeżeń, wykazał ziomkom dziejowo ich znaczenie. Tymczasem niech służą następne wskazówki:
Aeschyl właściwym jest twórcą tragedji; jednym genialnym rzutem zakreślił główne zarysy dramatu. Sofoklesowi pozostało się wykończać pojedyńcze jego części a następnie trylogii, czego też dokonał.
Prolog t. j. wstępna część dramatu, w której się wykłada położenie rzeczy dla słuchaczy, która zatem