Skechers

wypowiedział swe zdanie. Na to skromnie Sofokles: prawda żem najstarszy, ale ty najpoważniejszy. Weszło zaś w Grecyi w zwyczaj, że mężowie zajmujący przednie i wybitne stanowisko w literaturze, w sztukach pięknych, czy w naukach, bawili na dworach tyranów sycylijskich albo thessalskich. Sofokles tego nie pochwalał, o czem świadczy zachowany urywek:
"Kto się udaje na dwory tyrannów
wolnym choć pójdzie, niewolnikiem ich jest."
Dla tego też nigdy nie opuszczał ojczyzny, chyba zniewolony czasowem urzędowaniem.
W pożyciu domowem miał być szczęśliwym. Ożenił się z obywatelką atheńską, Nikostratą, z którą miał dzieci kilkoro; z nich jeden Jofon nas bliżej obchodzi. Pisał bowiem tragedje, jak mówią, z pomocą ojca; jednak nie umiał się spodobać, gdyż starożytni krytycy nazywają go chłodnym i nudnym. Chodzi także pogłoska, jakoby ojca starego uważał za pozbawionego rozumu i o to go pozwał przed sąd fratriów dodawszy, że ojciec więcej kocha i' więcej sprzyja wnukowi, Sofoklesowi młodszemu, synowi Aristona. Ten Ariston był także synem Sofoklesa poety i Theoris, pochodzącej ze Sykionu. Wtedy Sofokles w dowód, że rozumu nie pozbawiony, przeczytał chór z Ojdipa w Kolonie a zachwyceni pięknością, pieśni sędziowie, uwolnili poetę. Bajka ta niezawodnie jest płodem komedjopisarzy, którzy nieszczęśliwie naśladując Aristofanesa, rozmaite pletli bajki o życiu sławniejszych i mniej sławnych pisarzy