Proparkiet

cego wieńca rozgłośnej już i tak sławy. Wreszcie — będą o tem pisać w gazetach, a Hektor Blau z przyjemnością czytał w nich zawsze wzmianki o chwalebnej swej i niestrudzonej, a gorliwej działalności.
Wszystko to były bezsprzecznie poważne zyski — ale Hektor Blau, w buchalteryi swych wrażeń, liczył je do rzędu materyalnych. Dla jego głodnej psyche — nie było w tem wszystkiem nic! żadnej nadziei rozkoszniejszego dreszczu, subtelniejszych wrażeń, zadowolenia wyrafmowańszych, moralnych jego potrzeb.
To go trochę korciło — podniecało nawet, zwłaszcza, że od dwóch dni nikogo osobiście nie badał, nikt się w jego oczach nie skręcał i nie wił.
Dojeżdżali do cyrkułu i dorożka się zatrzymała.
W cyrkule komisarz oczekiwał przybycia Blau'a i wnet rozpoczęła się rozmowa.
— Słuchaj Dymitryj Władymirowicz! mówił Blau — odesłałeś do mnie Skomłowskiego i porządnie zrobiłeś. A on tu nic nie zostawił?
— Tutaj? nic — a czy miał co zostawić? — Mógł był zostawić coś na koszta —
na pierwsze wydatki.
— Ja bez was nie śmiałem mu mówić — myślałem, że wy tam sami zrobicie.