Przyczepy poznań

— Ja?! A cóż ja, panie! co ja tam mogę wydać!
— Ja nie pytam zupełnie na co. Może być nawet na filantropię. Pytam tylko — ile?
— Kiedy ja nie wiem doprawdy... ja nie tego...
— No — ze sto rubli zawsze się rozejdzie panu w miesiąc: ja to znam. Jest mnóstwo takich drobnych wydatków, zaczynając od papierosów, kończąc na cygarniczce? Nieprawdaż?
— No tak, proszę pana... to się rozumię... trzeba się restaurować od czasu do czasu, jak nieprzymierzając i ta domina, w której się siedzi...
— A, widzi pan. No dobrze. Pan musi mieć szczęście w kartach?
— Ja w kartach?
— Znam się trochę na fizyognomice. Otóż pan to ma napisane na twarzy.
— Ej, żarty, dobrodzieju! jakie tam szczęście mam! Częściej płacę, niż biorę!
— Chyba w preferansa lub winta. Ale to się nie liczy. Mówię o szczęściu do gry hazardownej. Tak w baka, pokera, lancusia, sztosika...
— Tak? ano — może! Tylko cóż — my nie próbujemy nigdy! niema partyi!
— Nic nie szkodzi. Jak pan kiedy zacznie grać, będzie pan wygrywał!