Szczeliwa

— Dziękuję panu — nie grywam o drobnostki. W której kasie pan ją puścisz?
— Tu na dole, pod trybunami — tu największy ruch i najzamożniejsi gracze grają.
— Dobrze... więc powodzenia! — i potem przyjdź pan tu do mnie, razem wyjedziemy.
— Przyjdę, przyjdę!
Okólski odwrócił się i zeszedł szybko mieszając się w tłumie.
Minczewski schodził wolniej, kłaniając się znajomym. Miał ich tutaj dosyć. Witano go przyjaznym uśmiechem, podaniem ręki, propozycyą do spółki w grze. Bankier odpowiadał na to spokojnie, z pobłażliwym uśmiechem — przed niektóremi osobami nizko zdejmował lśniący cylinder.
"Cała Warszawa", ta bogata, strojna, błyszcząca Warszawa, przesycona zabawą i emocyami, a wciąż poszukująca nowych, była na placu wyścigowym. Nie brakło i drugiej — tej, co przez pół roku pracuje w dusznych lokalach, walcząc z budżetem codziennej potrzeby i odłożone na wpis szkolny dla dzieci, na komorne, lub procent od pożyczki pieniądze, lokuje dwa razy na rok w kasach totalizatora. Byli urzędnicy różnych instytucyi, dziennikarze, artyści, — byli także różni "dyrektorowie świeżego powietrza", utrzymujący się z nieokreślonych funduszów i było dużo kobiet.