Borokrzem

utopił w nią wzrok przenikający, zacięty, jakby dla wyśledzenia, czego mógł się spodziewać z niej po takim widoku.
Niegdyś byłaby wszystek ogień oczów wypłakała nad ciałem kochanka, przekleństwami i zemstą ścigała mordercę, sama do oręża i konia się wziąwszy, w tropy za nim poleciała, wśród ciemnej nocy, po bezdrożach, napotkanego zmusiła do walki.
Ale dziś insze i myśli, i czasy — ręce wychudłe od nędzy, osłabłe od ciężaru kajdan; nikt nie stawi się na rozkaz, nikt nie poda ni sztyletu, ni szabli; a też już i pono ostatnia chwila się zbliża, o ziemskich uczuciach zapomnieć się godzi, gwoli świętszym marzeniom, duszę puścić trzeba w niebieskie szlaki, w drogę, u której początku się stoi, a której końca nie domyśleć się,
o Panie Boże!
A zatem, nieledwo że konajÄ…ca z wzruszenia i żaÅ‚oÅ›ci, uklÄ™kÅ‚a nad owÄ… Å›niadÄ… gÅ‚owÄ… i spuÅ›ciÅ‚a ku niej oczy, a czym jednym mogÅ‚a przysÅ‚użyć siÄ™ jej, to za niÄ… ofiarowaÅ‚a: modlitwÄ™ — szczerÄ… i niepokalanÄ…, którÄ… polecaÅ‚a duszÄ™ zmarÅ‚ego opiece aniołów. A potem wstaje, drżąca od osÅ‚abienia, z równym jednak blaskiem w zrzenicy, Å‚zami nie zamglonej. Å?zy sÄ… dziećmi przelotnego smutku, jak z chmury wiosennej na lica spadajÄ… i wróżą pogodÄ™, ale kiedy zetnie ich mróz boleÅ›ci, wtedy nie pytaj siÄ™ o sÅ‚oÅ„ce, bo ono może już nigdy nie wróci.
W Agaj-Hanie wre ciągle namiętność i mózg szaleje. Znów przeszedł namiot jak długi, hetmana głowę pchnął nogą — ona potoczyła się ku ciału — i zapuścił kurtynę; potem zdjął znad łoża tesak oprawny w szmaragdy i niosąc go w ręku, zbliża się do Maryny:
— Nie igraj ze mną, niewiasto, iżby chwila miłości rączo nie uleciała, a wtedy nadciągnie godzina zemsty
ikary: bo zemsta, jako miłość, weselem jest sercu, które przesiękło rosą południową. Każda kropla takowej rosy od waszych iskier gorzej pali i rozjątrza; różane