Małe dziecko obudziło się w monachijskiej kaplicy cmentarnej, usiadło w trumnie i zaczęło się bawić kwiatami.

Przyszłość bez twarzy.

Stare portrety — rozbite formy człowiecze.

Siedzieć rozgrzawszy się szklanką zimnej wody — i nagła myśl: teraz mógłbym wypić śmierć!

Człowiek jest bazyliszkiem, który umiera ujrzawszy siebie.

Ptaki przelatujące przez głowę.

Powiesić się, żeby nie umrzeć z głodu.

Zrobaczywiały świat.

Żarłok mający w żołądku więcej wiktuałów, niż zdołałby udźwignąć na plecach.

Kominiarz, który goni uciekające przed nim przestraszone dzieci, by je zapytać, co się im stało.