Bić kogoś często, to kuć mu pancerz z jego własnej skóry.

Życie ukształtowane bierze już śmierć w ramiona, tylko gdy się ono dopiero rozwija, wyzwala z nasienia, jest właściwym życiem.

Po tym, kto stracił koronę, nie należy się spodziewać, że będzie zabiegał o kram z zapałkami.

Źle mieć swój ideał poza sobą.

Wielkiemu człowiekowi odmawia się zdolności kochania. Słusznie, ponieważ może on kochać tylko wielkość.

Poniżać człowieka do roli wyłącznie środka to najcięższy grzech.

Nicość, która wchodzi w drogę krytyce, zmusza ją także, aby się stała nicością.

Mróz, który chce sprawdzić, czy delikatny kwiat rzeczywiście żyje, zabija go.

Myśl wkracza między człowieka a życie i spala owoce, które ono ofiaruje.