Rzeczywistość człowieka jest względna, niegotowa, nieskończona, nie ma żadnej gotowej, skończonej, zamkniętej rzeczywistości.

Przeznaczenie nasze ma dla nas zawsze kształt ludzki.

Ze wszystkich snów ludzkości niedosiężnym i bezwzględnie kłamnym jest tylko sen o śmierci.

Ludzkość będzie zawsze żyła na podstawie walki z czymś obcym.

Człowiek ma tylko siebie i nic prócz siebie wobec wszechświata.

Istnienie człowieka jest niewytłumaczalne, jest twórczym dziełem własnej twórczości.

Człowiek nie wykonywa wzorów, jest skłębieniem samorodnych sił.

Każdy wybitny, silnie żyjący człowiek zmienia coś w tych postulatach, które są zawiązkiem wszystkich pewników, całej rzeczywistości ludzkiej.

Jesteśmy sami, a więc wszystko do nas należy.