Dogmatyczne zrzeczenie się steru własnych losów przez ludzkość na rzecz przyrody jest rzeczą niemożliwą. Mechanizm przyrody jest nieokreślony.

Przyroda jako taka nie działa nigdy na człowieka bezpośrednio, lecz zawsze poprzez pryzmat pewnego ustroju społecznego, i sposób jej działania zależy od natury tego ustroju. Utożsamiać ustrój ten z samą przyrodą mogą tylko ci, których klasowa psychologia czyni niezdolnymi do wyjścia poza ten ustrój.

Człowiek zapanowuje nad przyrodą, stwarzając sobie sztuczne środowisko.

Duch ludzki narzuca prawa światu poprzez dłoń.

Praca jest ideą Hegla przetłumaczoną na język realny.

Ciało pracującej, walczącej z tym, co pozaludzkie, ludzkości rozczłonkowanej na wyrastające ze wspólnego dna narody — oto kryterium prawdy.