Przyroda jest najogólniejszą treścią rzeczywistych i możliwych wypowiedzi.

Te same Unie, które zakreślają granice stworzonego świata, są granicami także, poza którymi huczy bezmiar niewypowiedzianego.

To, co uważamy za wyraz żywiołu poza nami, jest w gruncie rzeczy żywiołem w nas, grą wyobrażeń nie poddanych prawidłu.

Pomiędzy myślą a światem nie ma przedustawnej harmonii.

Ludzkość nie ma czasu: Wezuwiusz przypomina nam, że przyroda nie ma względem nas żadnych niezależnych od naszej siły nad nią zobowiązań.

Dekorator, który setki razy zmieniał krajobraz w swym teatrze, zawiedzie się — zapewniam was — gdy uwierzy, że jest panem i twórcą pejzażu milczącego naokoło człowieka i nad nim.

Gotowych faktów nie ma.