Jako logiczna całość przedstawia się życie wyłącznie, gdy czujemy się w posiadaniu życia tak lub inaczej zabezpieczonego.

Swoboda myśli przy skrępowaniu pracy staje się swobodą paradoksu.

Nie to siejesz, co myślisz, lecz to, co wyrasta.

Cokolwiek bądź możemy powiedzieć o świecie, będzie to zawsze wynik pewnej historii wypowiedziany w terminach pewnej literatury (pojmując przez tę ostatnią całą twórczość językową).

Stosunek myśli do rzeczywistości nie może być nigdy wyrażony w formie przewidzianej przez gramatykę.

Światopogląd wtedy tylko jest zupełnym, gdy jest upodstawowaniem i uzasadnieniem określonego obowiązku.

Bezwzględne samopoznanie jako tożsamość poznającego i poznawanego — do tego dąży wszelka dialektyka.