Bezsilna, nieudolna nasza psychika ukazuje się nam jako zapoznana siła przyrody.

Socjologia to organ myślenia o życiu dziejowym w kategoriach dziejowej niezdolności.

Myślimy zawsze jako społeczeństwo za pomocą organów wytworzonych przez przeszłość, i aby myśleć krytycznie, musimy sobie zdawać sprawę z natury tych organów.

Żywi kują narzędzia, za pomocą których nadal myślą nimi, kierują umarli, często zmory tylko i widzenia, jakie i tym umarłym już na piersiach wyrosły.

Myślimy nie tylko mózgiem, lecz całym ciałem, wszystkimi nałogami, zwyczajami, stosunkami rodzinnymi, z jakimi jesteśmy zrośnięci.

Myśl nasza jest jak tresowany pies. Węszy i tropi na pozór swobodnie, w gruncie rzeczy bada, czy już przeszedł tędy jej pan.

Myśl nasza leniwsza jest od mięśni, bardziej wyćwiczona w wybiegach pozwalających pracy uniknąć.