Aby wierzyć w konieczność naukową, człowiek musi wierzyć w moc własną ustanawiającą tę konieczność.

Myśl nie pozostająca w żadnym stosunku z ręką jest czczym mamidłem.

Nasza logika i nasz intelektualizm muszą odradzać się z bezrozumu i przezeń być nieustannie tworzone, i to jest ich jedyną podstawą w świecie.

Teoretyczne zachowanie się zjawia się jako środek pożądany lub niezbędny z punktu widzenia zachowania się praktycznego.

Wszędzie i zawsze (nawet w geologii itp.) uczony jest tylko eksperymentalnym posterunkiem życia.

Rozum nasz to suma doświadczeń przebytych i zaklasyfikowanych.

Miara dokonania jest miarą poznania samego.