Dużo tchórzostwa jest w tej odwadze i dużo dogmatu w tym bezdogmacie, niewiara w jutro jest najlepszą z wiar dla tych, dla których dzisiaj ma być dniem ostatnim.

Gdzie nie ma już walki, pasowania się, wysiłku, natężenia woli, myśli, mięśni — tam istotnie jasne już i skończone jest wszystko.

Stosunek do swojej klasy, warstwy kulturalnej, epoki, jednostka przeżywa jako swój stosunek do świata.

Pod pozorami normalnego typu zachowania wobec wszechświata rozprawiano zawsze o normalnym zachowaniu się w świecie gotowej pracy.

Przekształcenie socjalistyczne to nie wyzwolenie od pracy — to wyzwolenie pracy.

W społeczeństwach dotychczasowych idea zasługi jest całkowicie oderwana od idei pracy.

Tylko bóstwa współczesnych społeczeństw są nieosobiste, jak one same.