Materializm dziejowy przepaja świadomością całą przeszłość historyczną i jej wynik: gniotący nas świat.

Materializm dziejowy wskazuje, że ludzkość pozawiązywała sama te węzły, nad rozwiązaniem których się trudzi.

Umiemy myśleć w kategoriach materializmu dziejowego o wszystkim, z wyjątkiem świadomości klasowej proletariatu.

Lud, który tworzył mity, żyć zaczyna plotką i potwornie przekręconymi pogłoskami, echami życia warstw „myślących".

Skoro wszelka myśl jest tylko nadbudową — najlepiej jest nie myśleć.

Automatyzm ekonomicznego rozwoju jest mitologiczną karykaturą myśli Marksa, nie o automatyzm ten idzie — lecz o warunki, jakie on stwarza.

Materializm dziejowy, powtarzam raz jeszcze, nie jest kamieniem filozoficznym alchemików: nie uwalnia od pracy.