Historia jest zbiorową, solidarną sprawą — nie tylko siebie przeżywamy — przeżywamy nieustannie innych.

Determinizm stworzony jest przez nas samych.

Historia była i jest procesem wytwarzanym przez człowieka, lecz nie pojętym i nie opanowanym przez niego.

Oszczędzilibyśmy sobie wielu złudzeń, gdybyśmy pamiętali, że plany i dążenia dziejowe budowane są z rzeczywistego życia tych, co je snują, a nie zaś z tego życia, które ma być ich wynikiem.

Nie człowiek jest momentem z historii rzeczy, lecz rzeczy są momentem z historii człowieka.

Kant historii nie narodził się dotąd.

Kryzys dziejowy, roztwierający nowe widnokręgi dziejowe, wydaje się klasom przeżytym krańcem wszelkich widnokręgów.