Konkretna, obyczajowo-historyczna rzeczywistość ludzka jest podstawą ostateczną wszystkich umysłowych tworów.

Platonizm historyczny był wytworem realnego podporządkowania jednostek czemuś obcemu.

Dogmatyczny historyzm stal się niebezpieczeństwem dla samej historii.

Stwarzamy sztuczną konstrukcję życia widzianego ze stanowiska jednej warstwy i nazywamy ją historią narodu.

Gdy usiłujemy wyzwolić się od historii, padamy ofiarą historii nie zrozumianej.

Każde nasze poruszenie jest krytyką dziejów, krytyką najgłębszą i najtragiczniejszą, gdyż dosięgającą je nie w naszym o nich wyobrażeniu, lecz w samej ich istocie. Każda historia, dopokąd żyje, krytykuje samą siebie bezlitośnie.

Każdy przytułek przeszłości jest więzieniem.

Gdy przestajemy być świadomymi uczestnikami twórczości dziejowej, stajemy się igraszką mistyfikującej nas fizjologii.