Feuerbach kochał konkretnego człowieka, konkretne życie ludzkie, lecz miłością abstrakcyjną.

Romantyzm to bunt kwiatu przeciwko swoim korzeniom.

Stan świadomości i kultury romantycznej polegał na tym, by zaprzeczać wartości tym samym formom działalności, mocą których istniały społeczeństwa utrzymujące samą tę świadomość.

Można powiedzieć, że dlatego właśnie romantyzm jest czymś więcej niż kierunkiem literackim, że odbija on rozdarcia w psychice, nie umiejącej wyrzec się rezultatów działania, którego nie może uznać za swoje.

Romantyzm poprzestaje na poczuciu swojej wartości, swojej indywidualności: zastępuje mu ono rzeczywistość.

Romantycy — to ludzie, którzy wierzą, że ich ja, ich sposób czucia jest sprawdzianem zasadniczym.