Nad życiem umysłowym, oderwanym od dziejowej pracy, panować zaczyna wszechwładnie erotyka — nie jako namiętność, ale jako pewien gatunek seksualnej ambicji.

Fagocyty są idealistami, potrzebne im jest przekonanie, że stwarzają świat, który trawią.

Samobójstwo duchowe leży na dnie każdego estetyzmu, gdy jest głęboki i tragiczny: powstaje on jakby wskutek odwrócenia łożyska, jakim płynie krew naszego życia; karmimy nią to, co nami nie jest; życie staje się magią, wywoływaniem upiorów, których oczyma pragniemy na świat spojrzeć, by zobaczyć piękno.

Nic bezpłodniejszego niż myśl o początku, gra w słowa, zawsze już tylko retoryka, literatura, poemat, zaklęcie.

Literatura polska odczuwa mękę biernego, zamkniętego w swej niewyczerpalności cierpienia; literatura rosyjska cierpienie uważa tylko za pobudkę do pracy.