Każdy polski pisarz ma w samym sobie jakiegoś nieuchwytnego cenzora.

Milczenie talentów wymowniejszym bywa niż ich najwymowniejsza działalność.

Są książki, które wydają mi się dziełem złośliwej chęci pomszczenia się.

Są pisarze, których można by nawet ukrzyżować, nie czyniąc przez to prac ich godnymi czytania.

Panowanie gestu w sztuce, literaturze, myśli — jest to hegemonia estradowej kokieterii w życiu narodu.

Iluzjonizm jest jednym z najbardziej banalnych stanowisk myśli ludzkiej. Dlatego też jest on bez końca eksploatowany przez literaturę piękną.

Nierzeczywistością w literaturze lubuje się epoka, która czuje, że w rzeczywistości jest niczym.

Kto chce schronić się przed ludzkim losem w czysty artyzm, ten stanie się prędzej czy później i dla artyzmu zbyt lekkim.