„Spirytualizm" polskiej literatury polega na niechęci widzenia.

Kraj wieczności i kraj rzeczywistości? Powiedzmy raczej: kraj frazesu i kraj badania, kraj nieuctwa i kraj prawdy mozolnie poznawanej.

Literatura polska jest dziś wielkim uczuciowym kłamstwem, chociaż jest szczera.

Polska literatura nie była śmiałą nawet w zacofaniu.

Żyjemy w epoce wszechwładzy frazesu. W literaturze polskiej obowiązuje jeszcze stylistyka, logika dawno zatraciła swoje prawa.

Dziś w polskiej estetyce myśl odgrywa rolę przeszkody: bezwiedność jest ideałem.

Absolut als Sprechvogel: oto cały sekret polskiej literackiej metafizyki.

Tam gdzie wystarczyłoby powiedzieć: nie wiem, piszemy: głębia, tajemnica, abyssus.