Nikt nie zmieni faktu, że każdy z nas jest nieustannie przeżywany, że widzi, jak płyną fale życia, wsiąkając w coś nieznanego. Czas kradnie nam nas samych; na czym oprzeć się wobec niego?

Ja wiem tylko to, że jest to coś, w czym praca nasza trwa jak w krysztale.

Nieskończoność gwiazd, które płaczą tam w przestworzach, cały świat, który był i będzie: wszystko to nie przekracza mnie, to we mnie jest. To tylko to, co myśl moja ma, co myśl moja zrozumiała.

Myślę jak gdyby odwrotną stroną pojęć, jak gdyby tymi obrzeżami mroku, które rozpoczynają się poza krawędzią ich poznanej treści.

Myśl nasza, ilość pojęć — to równocześnie jakby ilość nowych organów, nowych soczewek wzroku duchowego.

Mam całe pokłady myśli, które, nie wypowiedziane, kamienieją.

Same myśli, myśli i myśli bez końca.