Krytyk nie powinien nigdy pisać teodycei. Powinien kochać właśnie dramatyczność życia, w którym nie można kochać ani nienawidzieć, ani zachwycać się, ani potępiać, nie narażając się na niebezpieczeństwa wewnętrzne.

Krytyk daje zawsze silnie udramatyzowane starcie własnej duszy z problemami wysokiej kultury.

Krytyk dzisiejszy jest jak Sokrates, tylko że zamiast małego ateńskiego światka — ma całą ludzkość.

Nikt nie jest obowiązany być krytykiem, kto może nim nie być: nawet lepiej, gdy taki nim nie będzie.

Krytyka w naszej opinii jest czymś pośrednim pomiędzy plotką, denuncjacją a reklamą.

Krytyk nowoczesny jest najbardziej nieuchwytną istotą: przystosowuje się do wszystkich form i sam nie ma żadnej.