Poznać siebie, zobaczyć siebie można tylko ginąc.

Takie tylko samozaprzeczenie jest istotne, które zrodziło się z najwyższej autoafirmacji.

Człowiek na próżno obawia się snów, najstraszniejszy sen jest niczym wobec życia.

Kto z nas wie, umie rozróżniać, gdy myśli naprawdę, a gdy tylko sam siebie zwodzi?

Żyjemy nieustannie poza własnymi plecami: życie nasze ukrywa się przed nami za zakrętem myśli, jak ktoś, co wie, że mu niepodobna zaufać.

Widzimy właściwie tylko to, w co jesteśmy zdolni uwierzyć, tylko to, co nie przekracza granic nazbyt naszej osobistej natury.

Życie duchowe osób znanych nam wytwarzamy sami z zasobów własnego swego duchowego życia.

Często operujemy myślami, których nie analizujemy umyślnie w danym rozumowaniu, chcąc zabezpieczyć pewien charakter wynikowi.