Głowy nasze są urządzone na kształt latarni magicznej, w której ktoś nieznany zmienia nieustannie obrazki.

Polska staje się psychicznym zaciszem, w którym wypoczywa się po trudach europejskiej kultury; Europa broni nas od duchowej śmierci.

Rysem charakterystycznym naszego umysłowego życia jest, że naszymi autorytetami są najczęściej wielcy nieznajomi.

Własna bezdziejowość nasza ukazuje nam bezdziejowość wszędzie: widzimy bowiem w zjawiskach kultury to tylko, co jest związane z naszym do nich stosunkiem.

Wyrośliśmy na wszystkich klęskach nowoczesnej ludzkości. Teraz to wszystko będzie mnożyć się, żyć i działać.

Błazeństwo nasze ma zawsze mesjanistyczne zabarwienie, głupcami jesteśmy przez szlachetność, łotrami przez skromność, a szulerami przez altruizm.