Kompresory śrubowe

wo o język, między Polakami a Rusinami, upatrzyli tacy spekulanci, pożądane dla siebie źródło korzyści własnych i niemałych; i w dąsie Rusinów o język, stropili sposobność dostąpienia jeżeli już nie władzy, to przynajmniej jakiegoś wpływu i znaczenia. Że zaś przewidywali. iż spór o sam język, nie mógł trwać długo, i rychło zgodnie z słusznością i prawem Rusinów załatwiony być musiał; w celu więc zamienienia szpary, w przepaść do wypełnienia niepodobną, dmuchnęli w rozjątrzone umysły chęć samodzielnego narodowego bytu, i nie pogardzili żadną spleśniałą tradycyą, ba nawet legendą, żeby tylko tę chęć w oczach łatwowierności i niewiadomości, jakimś pozornym ubarwić tytułem.
Tak więc spór z razu czyście filologiczny, zamienił się w narodowy; obrona dialektu, zamieniła się w obronę zagrożonej jakoby oddzielnej jakowejś narodowości; a ta ostatnia znowu, widząc okoliczności po temu, wyrodziła się w pragnienie samodzielnego narodowego bytu. Od potrzeby więc warowania swego języka, doprowadzono Rusinów do walki o autonomiją i samodzielny byt narodowy; i wnet też na ziemi od wieków polskiej, proklamowano istnienie, uciemiężonego jakoby narodu Rutenów! Zbijać roszczenia tego rodzaju, podsunięte przez ambicya i agitarstwo kilku; dowodzić, że gdzie się historya przed pięcia wiekami skończyła, gdzie niema ani literatury, ani cywilizacyi, tam także nie może być i narodu; przekonywać, że o wieków dostateczne są do przedawnienia wszelkiego prawa; a coż dopiero historycznego, nigdy dotego niereklamowanego, choćby