Czyszczenie chemiczne

I.

Adolf Å?Ä…czyÅ„ski umarÅ‚!... Te kilka wyrazów, które niebawem po caÅ‚em rozbiegajÄ…, siÄ™ KsiÄ™stwie, a i w innych dzielnicach Polski żaÅ‚osnem odezwÄ… siÄ™ echem, wystarczÄ… zapewne, by okryć żaÅ‚obÄ… serca wszystkich, którym żywot co dopiero zgasÅ‚ego męża byÅ‚ znany.
Bo to był żywot żadną nieskażony plamą, a natomiast uświetniony niezmordowanym dla Ojczyzny poświęceniem, uszlachetniony cierpieniami dla Niej, błyszczący zarówno na polu walki w roku 1831, jak później na syberyjskiem wygnaniu, jak wreszcie przez długie lata na niwie prac obywatelskich w kraju.
Zbyt boleÅ›nie dotknęła nas Å›mierć Å›. p. Adolfa Å?Ä…czyÅ„skiego, zbyt gÅ‚Ä™boko czuliÅ›my dlaÅ„ cześć i poważanie, byÅ›my już dziÅ›, nad ciepÅ‚emi niemal jeszcze zwÅ‚okami jego, mogli i byli zdolni rozwinąć bogate pasmo czynów, cnót i zasÅ‚ug zgasÅ‚ego. U nas zresztÄ… znali je wszyscy, a najlepiej Å›wiadczyÅ‚ o tem powszechny szacunek, jakim otaczano Å›. p. Å?Ä…czyÅ„skiego. Kochano go i szanowano, bo prawość i szlachetność jego charakteru, uprzejmość i sÅ‚odycz w obejÅ›ciu, ojcowska pieczoÅ‚owitość o dobro kmiotków obszernych jego wÅ‚oÅ›ci, gotowość do ofiar nie szukajÄ…ca rozgÅ‚osu, rzadkie ciepÅ‚o uczuć dla sprawy narodowej, gorejÄ…ce mÅ‚odzieÅ„czym zapaÅ‚em i w późnej życia jesieni, wszystko to musiaÅ‚o jednać mu serca ogółu i rozbrajać nawet niechÄ™tnych, bo któżby i takich nie miaÅ‚, co w życiu publicznem wyższe zajÄ…Å‚ stanowisko? Lecz i wzglÄ™dem tych, a byÅ‚o ich maÅ‚o, umiaÅ‚ Å›. p. Å?Ä…czyÅ„ski w trudnych nieraz okolicznoÅ›ciach tak wysoko zawsze stanąć, że choć nie podzielali jego zasad, czci odmówić mu nigdy nie mogli.