- Adolf Lączyński : (wspomnienia pośmiertne)

Adolf Lączyński : (wspomnienia pośmiertne) - strona 28

wypływają; ale biada również takiemu, któremu brak rozjemców, co między sprzecznemi stronnictwami są pośrednictwem i węzłem, zawsze i wszędzie niosąc przodem a górą chorągiew jedności i zgody. Takim był między nami Gustaw Potworowski, takim był w przymiotach i usposobieniu �?ączyński, i byłby pewnie sprostał w pracach i zasługach poprzednikowi, gdyby rąk jego, w które ten sztandar przechodził należnem spadkobierstwem, nie była zwątliła zaraz z początku dokuczliwa choroba. W sztuce łączenia ludzi ród, zamożność, świetność czynów, wymowa i wyższe zdolności nie tyle znaczą, co szczególny takt, spokój, niezachwiana równowaga, serdeczność i to suaviter in modo, które wszystkich ujmuje. �?ączyński nigdy się nie gniewał, smucić się tylko umiał. Niejeden też ustępował mu i przychylał się do zgody przez samą obawę, aby ukochanemu mężowi czoła nie zasępić. Są rzutni ludzie, którzy zmieniając rodzaj zasług wciąż je przerywają, narażając się na niebezpieczeństwo nadwątlenia wszystkich. Na �?ączyńskim okazało się, że im jednostajniejsze ogniwa w łańcuchu życia, tem silniejsze. I pozostawił też w jednolitem paśmie wzór pracowitego i dobroczynnego ziemianina, który za młodu mężnie walczył i znosił krwawe uciski za ojczyznę, w późniejszych latach starał się ją podźwignąć niezmordowanym trudem w powołaniu obywatelskiem, a pod starość zawładnął i zajaśniał wpływem, którego ubytek całe nasze społeczeństwo dziś opłakuje i długo jeszcze opłakiwać będzie.
Skromny ten wieniec, nieudolną zwity ręką, składając jako ozdobę na mogile ojczyzny, czuję tem mocniej, że ta mogiła nie jest jej grobem, ale kolebką jej odrodzenia.

Stanisław Koźmian.

« strona 27