Alarmy poznań

lić się ku końcowi. Już nie w łożu ale na krześle bezsenne najczęściej noce przepędzał, a przez dwa miesiące ostatnie tylko silny jego organizm mógł znieść najostrzejsze dolegliwości, i gasnące życie nad wszelkie spodziewanie lekarzy przedłużyć. Zawsze szczerze religijny i obowiązki dobrego katolika wypełniający, tem troskliwiej teraz w samotność rozmyślań i w ciszę modlitwy przedzgonne chwile usunął. Tak mężnie i pogodnie znosząc do końca swe cierpienia, po kilkakrotnej spowiedzi i przystąpieniu do komunii świętej, opatrzony św. sakramentami, oddał na rękach najprzywiązańszej żony czystego ducha Bogu na dniu 2go czerwca. Zebrane prawie w całości obywatelstwo ziemiańskie, nie wyłączając najdalszych stron Księstwa, liczne duchowieństwo równie jak wszystkie stany z miasta i wsi okolicznych, towarzyszyły wyprowadzeniu jego zwłok z Poznania 4go czerwca. Mowę pełną rzewności a siły i prawdy powiedział dyrektor Ziemstwa Józef Morawski. Rozrzewnienie i brak głosu nie dozwoliły mówcy dokończyć wyrazów, szczęśliwie natchnionych równie miłością ojczyzny jak należnym hołdem zmarłemu. Złożenie ciała do grobu odbyło się w Kościelcu 9go czerwca. Przy przyjęciu zwłok wymownie ozwał się ks. Poniński, a w kościele ze zwykła, jasnością i powagą słowa przemówił ks. Janiszewski. Całe obywatelstwo z Kujaw, mnogie duchowieństwo, tłumy kmiotków z okolicy a nawet różnowiercy prześcigali się w oddaniu ostatniej nieboszczykowi posługi. Wzbudzał bowiem najwyższe poszanowanie charakter jego u wszystkich współobywateli bez różnicy stanu, religii i narodowości. Między innemi przybyła deputacya z pomiędzy Izraelitów, oświadczając gotowość zebrania między swemi współwyznawcami składki, celem postawienia kapliczki ku uczczeniu sprawiedliwego i ukochanego przez wszystkich męża.
Zaiste, jeÅ›li czem upamiÄ™tni siÄ™ żywot Adolfa Å?Ä…czyÅ„skiego w spoÅ‚eczeÅ„stwie naszem i przejdzie do późniejszych pokoleÅ„, to przedewszystkiem wzniosÅ‚oÅ›ciÄ… charakteru, sprawiedliwoÅ›ciÄ…, staÅ‚oÅ›ciÄ… w raz powziÄ™tym kierunku, i tÄ… niezrażajÄ…cÄ… siÄ™ niczem bezstronnoÅ›ciÄ… i sÅ‚odyczÄ…, która umiaÅ‚a rozbrajać najzaciÄ™tsze gniewy, kojarzyć sprzeczne żywioÅ‚y, rozbite nasze szeregi godzić i ku tak pożądanej a zbawczej jednoÅ›ci kierować. Biada narodowi, który nie posiada mężów, co niezÅ‚omnie obstajÄ… przy wybitnych zasadach, zwÅ‚aszcza, gdy te z prawd odwiecznych