glądał nie na piętnastoletniego, lecz dużo starszego.
— Zniósłbym daleko więcej trudów i głodu, gdybym wiedział, że to zbawi Francyę! Ale ta wojna będzie tem, czem była wyprawa Napoleona I pod Moskwę (1) — mówił do Horszyńskiego.
I zaraz dodawał:
— Tylko, że tamten był już pełen sławy i powodzeń, które go mogły upoić... a tu!...
I z pewnem lekceważeniem kiwał ręką.
Horszyńskiego rozdrażniał ten stan biernego wyczekiwania, gdy inni z bronią w ręku wśród największych wysiłków wtrzymywali posuwające się w głąb kraju wojska nieprzyjacielskie.
— Francya jest tylko moją przybraną ojczyzną, lecz Prusacy są również wrogami mojej własnej — mówił, szarpiąc się z myślami, które go coraz więcej trapiły.
— A gdybym rzucił zaszczytne stanowisko? poszedł do szeregów ? wolałbym zginąć, niż siedzieć bezczynnie — rozmyślał.
— Nie, nie mogę! — odpowiadał sobie po chwili. — Lulu przyzwyczaił się do mnie, ma zaufanie, może będę mogł kiedy poddać mu jaką myśl dobrą... Zresztą, mam pewien obowiązek pozostawania, póki mi każą... Niewidzialna

--------------
(1) Dosłowne.