Hepa

Stamtąd z nadludzkim prawie wysiłkiem dotarli do Rethel, ażeby przejść Meuzę.
Były dni, że wojsko za całe pożywienie miało kawał suchara i szklankę rozcieńczonego wina.
Zapał jednak ich nie opuszczał.
Miłość ojczyzny i chęć niedopuszczenia wroga do wnętrza kraju kazała milczeć kiszkom, dopominającym się o lepszą strawę.
O ile wojsko było natchnione miłością ojczyzny, o tyle cesarz, chory oddawna, był coraz więcej zgnębiony.
Brał głowę oburącz i, gdy nikogo przy nim nie było, szeptał:
— Spokoju, za jakąbądź cenę spokoju! Potem prostował się, oczy mu błyszczały
i wołał:
— Nie, to być nie może! mam syna, on musi być władcą Francyi, Francyi potężnej, przewodniczącej wszystkim państwom Europy! — łudził się po swojemu.
A następca tronu?
Ten, przyznać należy, znosił wszelkie trudy wojenne z wielką wytrwałością.
Były dni, że żywił się tak, jak i wojsko.
Na lepszy posiłek pozwalał sobie wtedy, gdy z jakiej okolicznej wsi nadciągnęło nieco żywności.
Mimo to zmężniał, rozrósł się, opalił i wy-