— Jakto, w takiej chwili chcesz pan mówić o kwestyi materyalnej natury? — spytała z pewnem oburzeniem Eugenia.
— Właśnie w takiej chwili trzeba tę kwestyę poruszyć! — odparł minister z naciskiem.
— Siadaj pan i mów! — odparła, rzucając z niezadowoleniem jakiś papier, który trzymała w ręku.
— Czasy sa tak niebezpieczne...
— Słyszę ciągle o tem niebezpieczeństwie! — przerwała Eugenia z niezadowoleniem.
Minister gorzko się uśmiechnął i powtórzył z naciskiem:
— Czasy są tak niebezpieczne, iż śmiem radzić, ażeby jej cesarska mość wszystkie swoje osobiste kosztowności i skarby korony raczyła powierzyć komuś zaufanemu, któryby je ukrył poza granicami państwa.
Eugenia słuchała z natężoną uwagą; przez tę krótką chwilę jakiś błysk przebiegł po jej obliczu.
Szeroko rozwarła oczy, zdawało się, że teraz dopiero zrozumiała całą grozę położenia, a zarazem i to, że prowadzenie wojny potrzebuje wielkich nakładów.
Dotąd nie zdawała sobie z tego sprawy.
Ściągnęła brwi, wstała i rzekła z wielką godnością: '
— Wszystkie osobiste moje kosztowności